Malik Atilay Şeerleri


Nazım Ahmedli

Kırımınsesigazetesi Azerbaycan Temsilcisi

Malik Atilay

Ümidsiz şəhərin küləyi

Tərsinə çevrilmiş tısbağa kimi

Ümidsiz şəhərdir Bakı

Xəzri

Köhnə darvazatək silkələyir şəhəri

Uzaq ellərdən vacib xəbər gətirən qasid kimi

Burda

Ümidin bir azını sabaha saxlayırıq

Axşamdan bişən yemək kimi

Burda

İntihar etmiş adamın

Sahildə soyunduğu çəkmələrdir zaman.

Suya düşmüş xəyalların paradı

Başucundakı divara cızıq ataraq

Çəkəcəyi cəzanın hesabını tutan dustaq kimi

Ürəyində suya düşmüş xəyalların paradı var

İlk cızıq atandan yadigardı ürəyində

Səni necə tərk etmişdi xatırlayırsan?

Gələcəyim demişdi

O gün gözləyə-gözləyə öyrənmişdin

Həyatın ağzından tikə kimi torpağa düşən

heç kəs geri gəlmir

Ananı itirdiyin gecə

Heç xəbərin olmamışdı yan otaqda

Bir yuxudan daha dərin yuxuya adlayan qadından

O gündən sayı-hesabı yox

ömrünə qar kimi enən ağrıların, dərdlərin

O gündən ürəyin mil-mil şagird dəftəri…

Deyirdi, Abbas kişi

Həyatı əzab içində keçən insanın

ölümü gözəl olmalıdı

İki dünyadan heç olmasa birində

Ədalət olduğuna inanırdı Abbas kişi

Deyirdi, öldüyün zaman

Ən çox qarışqalar və uşaqlar yeməlidir

ehsanını

Deyirdi, Qurban olduğum Allah

bilir hər işi

Ölümündən bir gün qabaq

Dəli olmuşdu Abbas kişi

Gəmilər fit verir yuxularımda

Tərk edilib, suyun dibinə batmış

Gəmilər fit verir yuxularımda

Əlsiz-ayaqsız düşmənim

Dili lal, gözləri kor dünənim

Hücum çəkir üstümə qoşun-qoşun

Qarsız amma qaranlıq bir gecəsiydi qışın

Dörd dost idik

Qaranlığa yelləncək qurub

Söyüşlü şeirlər oxuyurduq

Qaranlığı qan qırmızısı

şəraba boyamaq istəyərək

Dənizə qarşı.

Yaşamağa çalışırdıq uduzub-udub

Üstündən illər keçib həmin gecənin

Mən burdayam,

Xoşbəxtəm evimdə,

Xoşbəxtəm hər səhər gözümü açanda

sevdiyim qadını gördüyüm üçün,

Dünənki Malik ölüb,

Sabahkı Malik tərk edib bizi,

Bircə söyüşlü şeirlər oxuyan Malik qalıb

Hələ də

O qaranlıq gecədə…

Dodaqaltı şeirlər pıçıldayır…

Asi bir rüzgar

Həmişə olduğuntək qal

Dəyişmə,

Hər zaman

Azadlıq nəğmələri kimi

Bir az asi,

Bir az çılğın qal, qadınım,

Dəyişmə…

Dəyişdirməsin

Kor yolçu kimi asta dönən dünya səni.

Dünyada nəğməsi yarıda kəsilmiş

Bu qədər sevgi varkən,

Elə ilk gündən sonacan

Asi bir rüzgar kimi qal,

Qır çürük budaqlarını ömrünün

Rüzgar kimi qal,

Ən asi nəğmələri bəstələ

Ruhumda əsərkən…

Divar saatı

Hər tik-takında

Bir xatirə yatan divar saatını,

Xatirələri oyatmaqdan qorxurmuşcasına

Usulca götürdü divardan.

Həyatın hər anına

Şahidlik edən divar saatının

Yazdığı cümləyə nöqtə qoydu,

Kəllə sümüyünü deşib-çıxan gülləylə.

Yalnız adamlar

Bir yerdən sonra əşyalarına çevrilirlər,

Məsələn, ürəyi əsir yalnızların

Birdən ürək döyüntüsü,

Divar saatının tik-takından ayrı döyünər.

Kədərli uşaqlar

Bəlkə də oyuncaqçı,

Əli yetməyən oyuncaqlarda

Gözü qalan uşaqların,

Kədərli baxışlarını,

Silirdi vitrindən…

Mən qar yağmasın deyə, dualar edən

Uşaqlar gördüm,

Allah,

Mən

Və o uşaqların cırıq çəkmələri şahiddir

O gecələrə.

Min-bir gecə nağılı

Ulduzların əvəzinə

Səmalarında mərmilərin parıldadığı yerdəsən…

Min-bir gecə nağılındasan

Şərqdəsən, Əhməd…

Yerdə süfrə salınıb,

Atan, anan,

Bir də əllərini illər əvvəl itirmiş

əmin oturub süfrənin qırağında

Etdiyiniz dua yarıda kəsilir

Göydən bərəkət yerinə

Bomba düşür evinizin damına

Güllələrlə taleyin yazılır evinin divarlarına,

Və o divarlar sevdiyin yeməyin içinə,

Doğranır çörək əvəzi

Gözlərini açanda

Xəstəxana tavanını görürsən

Əminlə sənin ömrünə nöqtə qoya bilməyib güllələr

Ancaq

İkinizin də əlləri yoxdu artıq

Bir-birinizin kürəyinə vurub

“Möhkəm ol” deməyə…

Buludların o yanı və bu yanı

Buludlardan o yanda

Günəşi keçən kimi

Ulduzların solunda

Xəyallardan şəhər var

Binalarının içindən ağaclar böyüyür

Küçələri çiçəkləri ovudur sinəsində

Adamları üzlərində təbəssüm

Gözlərində günəşin işıqlarını gəzdirir

Buludlardan bu yanda

Günəşi heç görməmiş

Ulduzlara çatmadan

Bir şəhər var burada

Binaları kəsilmiş ağaclarçun başdaşıdı

Küçələr çiçəkləri sürgün edib dükanlara

Adamları üzlərində həsrət

Gözlərində qaranlıqla döyüşən sonuncu şam kimi gücsüz ümid gəzdirir…

Taleyinə uduzmuş qadınlar

Uşaq evi

Gözlərində qorxu böyüdən uşaqların

Qulaqlarından

Qadağalar sırğatək asılıb

Tərli pəncərədə “ana” yazılıb…

Qadınlar

Sıraya düzülmüş

Yolların kənarında

Dan yeri sökülür

Günəş yaşlı müəllim kimi

Asta-asta qalxır göyün pilləkənlərini

Taleyinə uduzmuş qadınlar evlərinə dönür

Yarıyuxulu körpələrin gözləri

Güllə kimi açılır onların üstünə

İlk eşitdikləri söz ana…

Qocalar evi

Əzilmiş vərəqə bənzəyən üzlərdəki

Umudsuz, çarəsiz təbəssüm

Altını bulayan qadın buğlanan gözləriylə görür ölümü

Və yuxusunda hər səhər eşitdiyi

“ana” sözünə qarışır

Söyüşləri sanitarın…

Rəsm albomları

Yay-qış bacası tüstülənən,

Evlər qaldı

Rəsm albomlarında,

O kiçik evlərdə ilk sevgimiz,

O kiçik evlərdə ilk qorxumuz…

Biz qaldıq,

Gülüşümüz qaldı rəsm albomlarında,

Təbəssüm elə bil yeməyin yağı idi,

Sildik dodaqlarımızdan böyüdükcə…

Dodaqların toz tutub

Gecənin qaranlığını yumaq istəyir yağış

Dünyanın işıqları sönüb,

Ovcunda içini çəkə-çəkə yanan siqaretin

gücü çatmır qaranlığa.

Nabələdsən bu şəhərin küçələrinə

Yadsan bu şəhərin qaranlığına

Büdrəyirsən hər addımda.

Sərxoşluğun heç kimə tanış olmayan dildə

danışır yalnızlıqla,

Bir kimsənin anlaya bilmədiyi dildə susmusan…

Uşaqlıqda evinizdəki köhnə xalçanın

saçaqlarıyla oynayarkən

Necə sakit olurdunsa eləcə kirimisən

Dodaqlarını toz tutub,

Susmusan…

Yoxluğun himni

Hardasa çox uzaqda

Görməsəm də bilirəm

tərli güzgüyə baxıb kimsə şeir oxuyur,

Bir də balaca uşaq yatmamaqçun ağlayır,

Anasının saçlarını yaylıq kimi tutub əlində.

Əl-ayaq kəsilir həyətdən

Analarından qabaq,

Uşaqları evə səsləyir isti yeməyin qoxusu

Bir azca da uzaqda kimsəsiz qoca qalır,

İllərdir evinin tavanında gəzir itirdiyi yuxusunu

Hardasa çox uzaqda, görməsəm də bilirəm

Yoxluğun himnini bəstələyir saatın əqrəbləri.

Rus gitarası

Külək budaqlara sığınan zaman

Qərib – qərib gəzən sərsəri şaxta

Bir yetim canında qızınan zaman

Sən evdə əllərin başının altda,

İsti yatağında yuxulayırsan…

Çox-çox uzaqlarda, bir uşaq öldü

O körpə öləndən kimsəsiz qalıb

Oyuncaq meymunla şəkilli fincan…

Şəhərin qaranlıq bir küçəsində

Tələbə soyuldu,

Cibindən çıxan

Üç manat on qəpik bir də metrokart…

Yatmışdın, xəbərin olmadı sənin

Bu soyuq gecəni səhərə kimi

Ovutmaq istədi rus gitarası.

Bəlkə…

Bəlkə artıq şəhəriniz olar yaşamağa,

Küçələrində rəqs edib,

Ləpədöyənində yalnızlığı döyəcəyimiz bir şəhər…

Bəlkə artıq küçəniz olar

Divarlarına güllər çəkilmiş,

Binaları arzularımız kimi

Üstümüzə uçmayacaq bir küçə…

Bəlkə artıq ümidiniz olar

Dərsi bilməyən uşağın

Qorxu sarmış ürəyinin küncündəki

Kiçik bir ümid boyda

Xırda lap xırda…

Bəlkə artıq səhəriniz olar

Qayğısız,

Uşaqların səsində itib-batan

Dodağı təbəssümə bulaşmış bir səhər…

Bəlkə artıq azadlığınız olar yaşamağa.

Pin It on Pinterest