KARADENİZ YÜREĞİM YANIYOR …!

Zifiri karanlıklarda,
Kuru dal parçasına dönmüş bedeni,
Milletinin bağımsızlığı düşüncesiydi,
Son nefesi mukadder olana kadar….!

Geceleri ırmağın taşıdığı yıldız, 
Çocuk ruhu gibi, parlak ve lekesiz gözleri,
Perişan ediyordu,
Karşısında çirkinleşen Rusları….!

Söz bergendi, milleti için ölmeğe,
Bedeninde kanlar fışkırtan mermiler,
Mezarcılar kelmeyecekti kömmeğe, 
Alude-i zulmete bürünmüş Ruslar tarafından…..!

Her gece fosfor ışığı yansıyacak,
Kabrinden bile korktular, 
Çıngıraklı yılanlar gibi parçaladıkları bedeninde, 
Melekler, Kelime-i Şehadet getiriyordu….!

Ruh-i masum olarak atıldı Karadeniz’e,
Durgun dalgaların yürekleri kapardı,
Düğüm, düğüm oldu, karardıkça, 
Demet, demet siyah güle döndü…!

Yılların yorgunu Karadeniz’in,
Her biri korku dolu dalgalarında, 
Ermişlerin uzanmış elleri,
Numan Çelebi Cihan’ın nabzında, 
Balıkların ilahilerinde buluştular….!

Karadeniz sana baktıkça teselli bulur,
Aldanırım…!
Karardın mı, kalbime söz geçiremem,
Ağlarım….!