Aida Adıgözəl – Şeirlər
Nazım Ahmetli
Kırımınsesi Gazetesi
Azerbaycan Temsilcisi
Aida Adıgözəl
Şeirlər
Səslərin rəngi
Elə kövrək yağış yağır,
həzin-həzin, narın-narın.
Elə şirin səsi gəlir
nazlı-nazlı rəqs eləyən
muncuq-muncuq damlaların.
Mən hamısını tanıyıram o səslərin…
***
Darıxmağın səsi ayrı,
kədərin boz hıçqırığı.
Hələ, hələ tənhalığın
nəm qoxuyan otaqlarda
o dəhşətli qışqırığı…
Mən hamısını tanıyıram o kəslərin…
***
Gözlər var ki kimlər düşmüş,
ürək var ki qırıq-qırıq.
Hey çığırırır öz içində
– “üşüyürəm, qış qurtarmır,
pəncərələr sınıq-sınıq”…
Mən hamısını tanıyıram “əbəs”lərin…
Gecikmiş qonaq
Bilirdim,
ürəyimə dammışdı
qayıdacaqsan bir gün.
Əllərin ətəyindən uzun,
gözlərimin kökü saralanda…
Çox şeylər deyərdim sənə,
çox şeylər yazardım sənə…
Amma indi nə faydası?
Daha sevdiklərindən
Tanrı yaratmağı unudub qadınlar…
Sözsüz titrlər
Bu filmi də bitirdik,
izlədik son sıradan…
Mən söz verdim özümə,
hamını unudacam!
Bədənimdə kök salmış,
illərin yaraları,
dəmir, paslı qəfəsim, – səni də sındıracam!
O sızlayan sətirlər…
köhnə,
keçmiş eşqimə həsr etdiyim şeirlər,
gecə – gündüz ağlama ürəyimin içində, –
“məni unutma” – deyə,
səni də susduracam!
Səni,
səni,
bax səni,
bütün könlümdən keçən, –
bir küçənin tinində haçansa toqquşduğum,
bir içki məclisində deyəsən vuruşduğum,
teatr foyesində söz üstə boğuşduğum,
bəlkə də dağ başında,
hansısa unudulmuş çökmüş yolayrıcında,
rastlaşdığım adamlar,
hamınızı unudacam!
Qəflətən gələn qonaq
səni lap unudacam,
əvvəlcə külək olub
gümüşləmiş saçını alnına dağıdacam,
sonra
sənə yazdığım sonuncu şeirləri
könlümə qanad edib havaya uçuracam…
Qoy uçsun hara gəldi,
xallı kəpənək kimi
bir gün qonar ovcuna
bəlkə xatırlayarsan sonuncu şəklim kimi…
Mən söz verdim özümə,
bütün sevdiklərimi, hamısın unudacam!
Sonra,
sonra özümü
götürüb zirzəmiyə
bütün köhnədən qalan
yaddaşımda nə varsa,
hamsın töküb üstümə gizlincə yandıracam!
Xəbəriniz olmadan
bir gün belə
səssizcə,
hamınızı unudacam…
Ölüm yolçuluğu
Bu payıza da tənha girdik,
beş-altı sərçə,
üç-dörd qaratoyuqla
keçinəcəyik yazacan.
Damında məhzun gözlərlə
yemək gözləyən yaşlanmış köpək
və saralmaqda olan təbiət.
Beləymiş insan ömrü və arzuları,
yarısı boz, yarısı rəngli.
Ən ağrılısı içimizdəki payızdır,
içimizdəki xəzandır,
bir də geri qayıtmayacaq bahardır.
Açmayacaq yaşıl yarpaqlar,
cücərməyən,
gül açmayan arzulardır.
Hər doğuş günəşlə başlayır,
hər yaşam işıqla böyüyür.
Ölümün xəbərçisidir qaranlıq,
günəş bizi tərk edəli
başlayır ölüm yolçuluğu…
Mənasızlıq
Hər cürə yetimlik yaşadım…
əvvəlcə arzularım məni tərk etdi.
Beşikdəcə öldülər körpə ikən,
bir cüt geyilməmiş uşaq əlcəyi,
bir cüt sahibsiz kişi çəkməsi
köçüb qaldı xəyallarımda.
Sonra da gəncliyim intihar etdi,
asdı özünü ömrümdən.
Hər gün bir ömür ağacım yoldu saçlarını,
yarpaq-yarpaq yağdı üstümə
içimdəki erkən payız.
Sonra,
sonra
sən demə
ən pis yetimlik ürəkdən qalmaqmış.
Bir gün ürəyimdən yetim qaldım,
onda bildim
hər kəsin içimdə öldüyünü,
hər kəsin məni tərk etdiyini…
Ümid
Nə fərqi,
sən indi dünyanın harasındasan?
Təyyarə ilə
Ərəbistan səhrasının üstündən keçirsən,
ya da qatarla uzaq Sibir çöllərindən?
Bəlkə də gəmi ilə Reyn çayında üzürsən,
ya da Qalata körpüsündən
martıları seyr edirsən…
Əgər ac quşları yemləyərkən,
pişik balasını tumarlayarkən
ürəyində mərhəmət
və ağrı hiss edirsənsə
demək Somalidə bir ac uşaq,
Suriyada evsiz qarı,
Kabildə yaralı əsgər
hələ də gələcək üçün
xəyallar qura bilər.
