Kırım şeirləri – Sabir Rüstəmxanlı

Nazim Əhmədli şair-publisist

Kırımın sesi qazetesinin Azərbaycan təmsilçisi

Kırım şeirləri

 Yetim adlar

Göylərə sancılan minarələrdən

Gecələr qapqara bayraqlar kimi

asılır ruhların səssiz fəryadı.

Bu lal harayların intiqamından

xəbərsiz şəhərlər, qorxusuz kəndlər

Bir yadlıq içində qıvrılıb yatır…

                     ***

Qıvrılıb qovrulur öz axarında

dağların qəzəbli uçan suları.

Qayalar köksünü verib qaytarır

Dəniz taleyindən qaçan suları.

                     ***

Uçuq Qız Qalası xəlvətə salıb

Sudağ* qalasından atılmaq istər.

Yaş tökər daşları boş qalaların,

Əriyib bu dərddən qurtulmaq istər…

                     ***

Adına qısılıb dincələr bir az

Burda Qaradağlar, Soyuqbulaqlar,*

Burda Göytəpələr, Bağçasaraylar,*…

Kimsəsiz məzarlar üzü göylərə

Çöllərdən bir dəstə çiçək haraylar…

                     ***

Mənə tanış kimi baxdı bu bulaq,

Hələ göz yaşları sellənəcəkdir.

Ağaclar boynumu qucaqlayacaq,

Qəlbi yarpaq-yarpaq tellənəcəkdir.

                     ***

Saralmış otların ətrindən huşsuz

Mənəm,

ulduzların altında yatan.

Torpaq da üzünü sürtür üzümə,

Məst olub uyuyur bu doğmalıqdan!

                     ***

Başımın üstündə ağlar buludlar,

Başımın üstündə səssiz fəryadlar…

Gecələr yuxuma girib dəstəylə

Köməyə çağırır bu yetim adlar.

                     ***

Mən hansı qayaya sıxım köksümü,

Mən hansı işığı yandıracağam?!

Darağdaş  altında bir cır armudun

Titrək barmağında sarı yarpağam…

                     ***

Ya qara bayrağam elə özüm də,

O boş minarədən asılıb qalan,

Ruhlartək,

qəmini duyan olmayan,

Nə soruşa bilən, nə cavab alan…

                                        10 sentyabr, 1980. Kırım, Göytəpə

               Mənə toxunma

Bu qürub çağında mənə toxunma,

Qayıt get,

Getdiyin yollar tanışdı.

Qayıt get, qoy görüm saralmış otlar,

Qurumuş çiçəklər nədən danışır.

                     ***

Bir də bu ümidə umsunma, tamam,

Get, ayrı əllərdən nəvaziş ara.

Bu torpaq üstündə sənə sarılsam,

Torpaq da od tutub məni yandırar…

                     ***

Baş vursam köksünün cüt dalğasına,

Dalğalı dənizə mən yad olaram.

İsti nəfəsinə uyuyaramsa,

İsti ocağımda unudularam!

                     ***

Üstümdən bir axşam küləyi əsə,

Yalan pıçıltılar olmasa, nə qəm.

Üzümü üzünə söykəməkdənsə,

Bu qara daşlara sürtmək istərəm.

                     ***

Doğmadı meşədən dalğalanan səs,

Quşlar da bir tanış havayla dinir.

Sənintək yüz gözəl danışa bilməz

Bir tənha cığırın qəm tarixini…

                     ***

Köksümə sıxılıb bir mamırlı daş,

Üzümə saçıntək toxunur duman.

Dağ çayı dinirsə, sən dinmə, yavaş,

Yüz sirrə yol açır danışığından.

                     ***

Günün batan çağı bir ağlar neyəm,

Özümü özümə göstəribdi gün.

Torpaqdan bozarmaq öyrənməliyəm,

Sinəmdə yad güllər bitirməməkçün…

18 sentyabr, 1980

Göytəpə,

 Krımda yemşan ağacı

Meyvələrin damla-damla qızıl qan,

Yarpaqların tökülübdür qızıldan.

Bu çöllərdə səni qəmli görəndə

Mənim qəlbim gizli-gizli sızıldar.

                     ***

Görkəmindən qüssə yağır, qəm yağır,

Kölgən doğma bir yolçuyçün darıxır.

Xəyalımı zirvələrdən aşırdı

Məchulluğa varıb gedən o cığır…

                     ***

Başım üstə bulud idi hər tağın,

Doğma dildə danışırdı yarpağın.

Mən də elə yalqız ağac kimiyəm,

Biz ikimiz bir kədərə ortağıq…

                                          21 sentyabr, 1980

                                          Göytəpə

 Kəsilməz laylalar

Qəmli vadilərin ağ dümanları

Bir ana həsrəti pıçıldar mənə.

Pıçıldar gözümdən yaş gələnədək,

Qəlbim tel-tel olub nazilənədək…

                     ***

O duman altında tənha bir ocaq,

Laylası keçmişə calanan beşik.

O layla min ildir yaşayır, ancaq

Vida kəlməsini eşitməmişik…

                     ***

O cavan anamın ağappaq saçı,

Ağappaq laylası, ağappaq südü.

O ağ laylaların ağ qanadından

Qopan bir lələyin işığı kimi

Taledən gəlibdi mənim öyüdüm…

                                                    22 sentyabr, 1980

                                                    Göytəpə

Dənizdən ayrılan qızın mahnısı

Bir də səni görərəmmi.

Sularına girərəmmi?

Sahildəki tək qayanı

Qu balıncım bilərəmmi?

Gözündəki maviliyi

Yığarammı gözlərimə?

Ağ köpüklü dalğaların

Sıxılarmı ağ sinəmə?

Yurdum dənizlərdən uzaq,

Öpdüm duzlu dodağını.

Səhər axşam yanağına

Çox söykədim yanağımı.

Günəşindən qaralmışam,

Sənsə üzü ağlıqla qal.

Sağlıqla qal, gözüm dəniz,

Sağlıqla qal!

                     ***

Nə qumuna qızırğandın,

Nə «sırğalıq» daşlarına.

Mənə mahnı oxutdurdun –

Qonaqsevər quşlarına.

Mavi körfəz, Zümrüd körfəz,

Şah körfəzi, tənha körfəz,

İzlərimi sahilindən

Necə yığıb aparım bəs? 

Gecə-gündüz oyundasan,

Daim belə şuxluqla qal.

Sağlıqla qal, gözüm dəniz,

Sağlıqla qal!

                     ***

Bundan sonra sinən kimi

Genişlənər yuxularım.

Bundan sonra rəngin kimi

Maviləşər duyğularım.

İki damlan gözlərimdə,

İki dalğan sinəmdədir.

Bir oğluna könül verib,

Atəşimi sən əm! – dedim.

Görkəmindən gözüm doymaz,

Sənsə gözü toxluqla qal.

Sağlıqla qal, gözüm dəniz,

Sağlıqla qal!

                                    22 sentyabr,  1980

                                    Göytəpə

 Səsini itirmiş dəniz

Yuxuda gördüm ki,

                   nəhəng bir dənizəm,

                   gündoğandan günbatana sərili.

Əsəblərim üfüqdə gərilib.

Bozarmış qayaların

                   qabarıram üzünə.

Ütü çəkirəm

Gəmilərin izinə.

Dalğalarım kükrəyir 

                   dağların yaxasına

Yetişməyir əllərim.

Qəzəbimdən titrəyir

                   qəfəsim – sahillərim.

Hayqırıram, hayqırıram,

                   çıxmır ki, çıxmır səsim.

İçimə düşüb qalır

                   eşidilmək həvəsim!

Gözü alacalanıb

                   heyrətli balıqların.

Yaş tökür səssiz-səssiz

                   yosunlardan toxunmuş

                   yamyaşıl «bayraqlarım».

Qəmli buludlar axır,

                   axıb gedir göyümdən,

Özüm də heyrətdəyəm

                   belə səssizliyimdən.

…Yuxuda gördüm ki,

                   qayalar uçulub töküləcək,

Sahillər geri çəkiləcək –

Səsimi çıxarantək!

Hər şey bir himə bənddi.

Dünyanın taleyi də

                   mənim səsimə bənddi!

Bir inam gecə-gündüz

                   körükləyir köksümü.

Gəzirəm yer üzündə

                   itirdiyim səsimi!..

                                                         23 sentyabr, 1980

                                                          Koktebel

Pin It on Pinterest