BİR VAGON İÇİN DE KALAN İNSANLIK. KIRIM KURBANLARI
BİR VAGON İÇİN DE KALAN İNSANLIK.
KIRIM KURBANLARI
18 Mayıs 1944 gecesi…Kırım’ın üstüne çöken karanlık, yalnızca bir gecenin karanlığı değildi. O gece insanlık da sustu.
Kapılar demir dipçiklerle kırıldı.Uykusundan kaldırılan çocuklar ne olduğunu anlayamadı. Anneler telaşla birkaç parça eşya toplamaya çalıştı. Yaşlılar bastonlarına sarıldı. Ve Kırım Türkleri, yüzyıllardır yaşadıkları öz yurtlarından koparıldı.
Sürgün emrini veren kişi, Gürcü asıllı Sovyet lideri idi.Fakat o gece yaşananlar yalnızca siyasetin değil, insanlığın da utancı oldu.
İnsanlar hayvan taşınan tren vagonlarına doldurulup, aç, susuz bir mechule gönderildi. Ne insanlık ne .merhamet.
Günlerce süren yolculukta çocukların ağlama sesi, annelerin dualarına karıştı. Hastalar bir köşede can verdi. Yaşlılar sessizce son nefesini aldı. Bazı anneler, vagonların karanlığında doğum yaptı. Yeni doğan bir bebeğin ilk gördüğü şey; güneş değil, tahta vagonların rutubetli duvarları oldu.
Ölenlerin çoğu, yol kenarlarına bile gömülemedi.Çünkü sürgün, insanı önce toprağından sonra hatıralarından koparıyordu.
Bugün dünya birçok acıyı konuşuyor.Ama Türk milletinin yaşadığı nice katliam ve sürgün çoğu zaman sessizliğe gömülüyor. Kırım sürgünü bunlardan biridir. Balkanlardan Kafkasya’ya, Doğu Türkistan’dan Karabağ’a kadar nice Türk topluluğu; göçün, katliamın, açlığın ve zulmün acısını yaşadı.
yalnızca bir göç değildir.Bir halkın hafızasına kazınmış büyük bir insanlık dramıdır.
Karabağ’da yaşanan katliamlar da hafızalardan silinmemelidir. Özellikle gibi olaylar, masum insanların hedef alındığı kara günler olarak tarihte yerini aldı. Sivillerin öldürüldüğü, insanların kimlikleri nedeniyle hedef olduğu her olay; vicdan sahibi herkes için ortak bir insanlık yarasıdır.
Acının milliyeti olmaz derler…Doğrudur.Ama unutulan acılar, ikinci kez öldürülür.
Bugün Kırım’da sürgünde ölen bir çocuğun sessizliği hâlâ gökyüzünde dolaşıyor olabilir. Belki bir annenin yarım kalan ninnisi hâlâ rüzgârın içinde saklıdır.
Ve biz biliyoruz ki;Bir milletin yaşadığı acıyı unutturmak isteyenlere karşı yapılacak en büyük mücadele, hafızayı canlı tutmaktır.
Çünkü bazı geceler vardır…Sabah olur ama karanlık hiç bitmez.
