Şəfiqə Şəfa
Nazım Ahmetli
Kırımınsesi Gazetesi
Azerbaycan Temsilcisi
Şəfiqə Şəfa, müasir Azərbaycan ədəbiyyatında özünəməxsus üslubu və rəngarəng poetik dünyası ilə seçilən gənc şairə, publisist və yazıcıdır
Şəfiqə Şəfa, müasir Azərbaycan ədəbiyyatının özünəməxsus simalarından biri kimi, zəngin poetik dünyası və fərqli ədəbi üslubu ilə diqqət çəkən şairə, publisist və yazıçıdır. Onun əsərlərində vətən sevgisi, insanın mənəvi aləmi, milli-mənəvi dəyərlər, sevgi və həyat fəlsəfəsi dərin bədii ifadə ilə təqdim olunur. Şəfiqə Şəfanın ədəbi fəaliyyəti müasir Azərbaycan ədəbiyyatına yeni nəfəs gətirən nümunələr sırasında xüsusi yer tutur və oxucular tərəfindən böyük maraqla qarşılanır.
Şəfiqə Şəfa
Şeirlər
Sevən qalmayıb
Başıma dolanma,
Boşuna gəzmə,
Səni buralarda sevən qalmayıb.
Hansı etibara bel bağlayırsan?!
İndi heç özünə güvən qalmayıb.
***
Sınıxıb o şuxluq,
Yoxdu o gözlər –
Gözünə baxanda içindən gülər.
Bəzəyir saçımı gümüşü tellər
Ta əvvəlkitək şəvə qalmayıb.
***
Bir arzumuz vardı:
Sadə, cüt otaq,
Ömürlük yetəcək bir isti qucaq,
İndi saray kimi imarət qursaq
Sığmarıq yenə də evə, qalmayıb.
***
Çölümü yad yedi,
İçimi özüm,
Fələk birin aldı, üçünü özüm,
Özüm aparıram, köçümü özüm!
Məni daşımağa dəvə qalmayıb.
Bitməyən döyüş
Bu nə qovğa, nə bitməyən döyüşdü?!
Ruh bir yanda, can bir yanda dirəşdi,
Çox arındım, qabıq qoyub dəyişdim,
İçimdəki kor ilana boğuldum.
***
Mən nə umdum, nə gözlədim fələkdən?
Yerlə göyün arasında hələkəm,
Ha istədim yenə quram, ha tikəm
Oyuq-oyuq, para-para dağıldım.
***
Orda tikəm, burda parçam qalandı,
Ovuclandı, pərən-pərən talandı,
Neçə yolum çıxmaz yerə dalandı?
Neçə ümid arxasında sığındım?!
***
Nə deyim ki, anlayasan sozümdən?
Gördüyünün yanlışı nə, düzü nə?
Bir gün məni düşünəndə özundən
soruşarsan: gerçəkmiydim, nağıldım?!
Söz məzarı
Yüz fikir bir borcu ödəyə bilmir
Nəyin dərdindəsən, nə azarında?
Yer üzü verilmiş sözlə doludur,
Basdır birini də söz məzarında.
***
İçdiyin andların dəyəri varmı?
Əlini basmağa vicdan yoxdursa…
Heç kim məsum qalmır çirkab içində
Nələr qaynadılır söz qazanında?
***
Çətin olmamalı vaxtında getmək,
Üzündə yer saxla bircə salamlıq,
Özgə bazarında darğalıq etmə
Hərə alıb-satsın öz bazarında.
Götür canını da gəl
Götür canını da gəl, yer tapılar
Yerlə göy arasında nə çox künc-bucaq!
Qırıq qanad altı, ya da soyuq ev,
Bəlkə də nə bilim yarımcan qucaq…
***
Demə ki sığmarıq, dar gələr demə!
Fələk ağzımızdan söz alıb qaçır,
Onun da hesabı tərs gəlib başdan
O da əlimizdən karıxıb qaçır.
***
Gələndə bir ovuc ümid də gətir,
Bir-iki xəyal da bəs edər bizə
Bu soyuq gecədə qurub baxarıq,
Təsəlli verərik bir-birimizə.
***
Qoy bu küskünlüyü, at bir kənara,
Olanı, keçəni heç təzələmə.
Mənim də səbrimin bir sərhədi var,
Götür hər şeyini gəl, naz eləmə.
Gəl dərdi də bölüşdürək
Nə dərdin var qadan alım,
Kirpiyinə yuk olacaq?!
Gətir qollarımdan salla
Kimsəm yox ki sarılacaq…
***
Gəl dərdi də tikə kimi
Bölüşdürək payımıza.
Çəkəmməsən neynək, yolla,
Göndər bizim qapımıza.
***
Soruşmaram kimin üçün
Ürəyini kül etmisən,
Kimin üçün Allaha üz
tutub təvəkkül etmisən?!
***
Təklik elə cana yığır,
Dərd də adama xoş gəlir,
Tənhasansa, sanırsan ki
Dolu da sənə boş gəlir.
***
Yum gözünü, qoy tökülsün
Ağrın, acın gilə-gilə,
Mənə nə var, qarşılaram
Dərdini də gülə-gülə.
Bir tikə ümid
Bir tikə ümid vardı ovcumda –
quruyub ovxalanmış…
Onu da axşam çağı
sovurdu yaz küləyi.
Ürək sanki ətcəbala dimdiyi
Eləcə ağzıaçıq qaldı…
İpdə unudulanlar
Sıxsan ürəyimi
Bir damcı sevgi çıxmaz,
Çoxdan suyu çəkilib
ayrılığın ipində…
Özün sancaqlamışdın
qurumaqçün qəlbimi,
İndi sər bir tərəfə,
Ütülə üzərini.
Ərinmə toplamağa.
Axı küləklər adətkardı
ipdə unudulanı
qoparıb uçurmağa…
Yarıinsan- yarıquş
Bədəndirmi, ruhdurmu?
Yarıinsan, yarıquş…
Görən hara baş alıb,
Hara gedir bu uçuş?
***
Bu qanadla haracan
Uça biləcəksən ki?..
Çırp qırıq qanadını,
Tökülsün çal lələklər
Qoy qarışsın torpağa
Daha nəyin qalıb ki
Özünlə aparmağa?..
***
Yenə hansı ağrının toruna ilişmisən?
Yenə nədən kəm qaldın?
Çırpın, qoy lap dolaşsın
Taleyinin ipləri
Kiminsə açığına…
Di axtar öz içində
İpin yoluq ucunu.
***
Varmı bir ovuc ümid,
Varmı görən qurtuluş?..
Fikir belə dolaşıb,
Ümid daha bitibsə,
Hər şey bu qədər asan
Bu qədər dəyərsizsə,
Çətin adam olasan.
Yer də daha götürmür
Adam olub neynədik?
Yaxşısı, quş qalasan…
Ürəyimin kabab qonaqlığı
İçim yanıb köz olub, göynəyən cızdağıdı
Gəl otur, ürəyimin kabab qonaqlığıdı.
Çilənir od üstünə ilıq, duzlu su kimi
Gücümün tək yetdiyi – ovuc-ovuc göz yaşım.
***
Tüstüsü dumanlanır, közərən ağrıların
Bundan sonra ha üfur, alışammaz ocağım,
Bir tutam külü qalıb, səpələrəm dənizə
Quru badına getmək aqibətidir yaşın.
Son ayrılıq
Nə qədər keçdi
Son ayrılıqdan?…
“Son” deyirəm – ayrılıqlar da cana gəldi,
Hər dəfə “geri dönən”i söyə-söyə
Neçə ayrılığı yola saldıq?!
Axır o da bezib sona gəldi.
Bəs sonra?
Sən gözəl qadınların ağıl oğrusu
Heç mənim də doğrusu
səndən əskiyim yox…
Neynək…
Elə beləcə yavaş-yavaş unudarıq,
Unudularıq…
